คงเร่ิมจากพี่ตะเกียงกระมัง ที่คิดไอเดียนี้ขึ้น..
พวกเราก็ชอบเข้าไปทำกิจกรรม ร้องเพลง เล่นเกม สร้างความสนุกสนานให้เด็กพิการระดับ CP* ที่บ้านนนทภูมิ กันอยู่หลายหน จนกระทั่งได้คุยกับน้องๆจนสนิทกันมากขึ้น ก็ได้ความว่าน้องๆเค้าอยากอ่านหนังสือออก เราก็เห็นด้วยเพราะก็อยากให้น้องเค้าได้มีโอกาสเรียนรู้ แม้ว่าเค้าจะมีศักยภาพไม่มากนัก ก็เลยปิ๊งไอเดีย รวบรวมพี่ๆน้องๆมาช่วยกันซะเลย
โครงการเราก็ทำกันเล็กๆ ชวนเพื่อนชวนฝูง รู้จักใครก็ชวนๆกันมา ก็ปรากฏว่ามีคนสนใจไม่น้อยเลย เราก็พยายามจัดระบบการสอนให้ดี มีหนังสือ สมุดเรียน ดินสอ พร้อม ก็มาจากการบริจาคนั่นแหล่ะ แต่บางอย่างก็ซื้อกันเอง แล้วก็เก็บข้อมูลของอาการพิการของน้องแต่ละคนก่อนการสอน เพื่อแบ่งกลุ่มเรียนให้มีพัฒนาการที่ใกล้เคียงกัน นอกจากนั้นก็มีแผนการสอนในแต่ละครั้ง รวมทั้งมีการเก็บข้อมูล ประเมินเด็ก หลังการสอนแต่ละครั้งด้วย
ดูจากน้องๆแล้ว ก็นับว่าผลงานเป็นที่น่าพอใจ แม้ว่าจะไม่สามารถทำให้น้องอ่านเขียนได้อย่างเร็ว แต่อย่างน้อยเราก็ช่วยให้ความหวังเพื่อให้เด็กมีพัฒนาการมากขึ้น เด็กก็มีความสุขที่จะเรียน ชอบขีดๆเขียนๆ บางคนก็สนุกกับการวาดรูป ร้องเพลง ในบางเคสที่เราสอนเค้าไม่ได้ ก็มีเหมือนกัน ก็เน้นว่าทำให้เค้ามีความสุข มีเพื่อนเล่น แล้วก็พูดคุยเพื่อกระตุ้นการเรียนรู้แทน
อย่างไรก็ดี.. เป็นที่น่าเสียดายว่า ตอนนี้เราคงไม่ได้เข้าไปทำกิจกรรมต่อเนื่องอย่างนี้ได้อีก ตอนแรกเรากะว่าจะทำเป็นโครงการระยะยาว แต่ปรากฏว่าทางศูนย์ปรับปรุงสถานที่ และเปลี่ยนกฏระเบียบใหม่ ทำให้เราไม่สามารถเข้าไปทำกิจกรรมแบบเดิมได้ มีสองทางให้เลือกคือ ต้องอุ้มน้องๆทั้งหมดจากโรงนอน ไปยังตึกใหม่ เพื่อดำเนินการสอน ซึ่งเป็นเรื่องที่สาหัสพอดู หรือไม่อย่างนั้น เราก็ต้องเปลี่ยนกลุ่มเป้าหมาย สอนน้องผู้พิการระดับอื่นแทนค่ะ
และแล้วเราก็ปิดโครงการนี้อย่างเป็นทางการ ขอขอบคุณ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ที่เคยมาช่วยและที่อยากมาช่วยแต่ไม่มีโอกาสได้มาทุกคนเลยค่ะ
ขอบคุณภาพถ่าย และ รายละเอียดโครงการ จาก blog พี่ตะเกียง


1 comment
Comments feed for this article
December 27, 2009 at 2:24 am
นันนี่ สังคมสงเคราะห์ มธ.
เป็นไอเดียที่ดีมากเลยค่ะ เคยไปบ้านนนทภูมิครั้งหนึ่ง รู้สึกประทับใจน้องๆ
อยากให้น้องๆมีโอกาสเหมือนคนทั่วไป เป็นกำลังใจให้นะคะ